As I Lay Living ...

فضای خالی؟

2010-01-14T15:00:00.002+04:00

می توانم فضایی خالی را بگیرم و آن را یک صحنه آماده اجرا بنامم . مردی در این فضای خالی قدم می زند و دیگری نگاهش می کند. این تنها چیزی است که برای ایجاد یک کنش تئاتری نیاز دارم.
پیتر بروک

فضای خالی پیتر بروک علیرغم سادگی سرشار از خلوص عارفانه است و سادگی بازی های کودکانه را به خاطر می آورد. وقتی پیتر بروک را در جشنواره فجر تجسم می کنم دچار دل پیچه می شوم. نه به خاطر این که جشنواره تحریم شده، بیشتر از این رو که اجرای استاد بروک مختص هنرمندان شرکت کننده در جشنواره است و این همان چیزی است که فضای خالی بروک را پر از بوی تعفن می کند. پیتر بروک در مورد این بوی گند چیزی نمی دانست چرا که او چیزی غیر تقدس و الهیت در تئاتر نمی دید. اگر می دانست که ممکن است این فضا چه بوی گندی بگیرد حتما می گفت که باید آن یک نفر بتواند راه رفتن را و دیگری تماشا کردن را برای چند ثانیه هم که شده تاب بیاورد.

توجیه بهتری ندارم

2009-06-04T15:06:00.008+05:00

وقتی که وسط حرفهات تپق می زدی برام آشنا بود. وقتی احمدی نژاد موزیانه بهت تشر می زد لبات مثل گچ سفید می شد. این رو هم قبلا تجربه کرده بودم. وقتی هم که ناشیانه سعی می کردی مقابله کنی لرزش صدات نشون میداد که از نتیجه کار خودت نه رضایت داری و نه اطمینان. وقتی که با تردید و ترس و لرز به دوربین نگاه کردی و ملت رو خطاب قرار دادی اون حس فقدان اعتماد به نفست برام آشنا بود. وقتی که دقیقه های آخر رو نمی دونستی چی باید بگی و الکی از ملت تشکر کردی خیلی باهات هم ذات پنداری کردم. آره. یاد خودم افتادم. انگار که یکی از بچه سوسولهای مدرسه تیزهوشان با اعتماد به نفس پفکی اش افتاده باشه جلوی یه هفت خط چند سال مردود.
اگه این شباهت ها نبود اگر تو مثل ایینه بازتاب حقارت هام نبودی محال بود بهت رای بدم. محال بود!!!

بهت رای می دیم همونطور که به معین دادیم. اون هم مثل تو توی حرف زدن کم می آورد. اون هم یه تو سری خور بدون اعتماد به نفس بود مثل خودم و مثل خودمون. شاید مفهوم یک شخصیت مردمی همینه که مثل آحاد ملت شخصیت حقیر و ضعیفی داشته باشه. که توان دفاع درست و حسابی از خودش رو نداشته باشه. که توی بحث حتما کم بیاره.

كپنهاگ

2009-05-16T12:29:00.002+05:00

توي اين دوره زمونه كه همه به بهانه عدم قطعيت و نسبي گرايي، از بحث هاي اخلاقي فرار مي كنن، خلق يك اثر هنري جدي(!) با مضمون اخلاقي يك كم بعيد و دور از ذهنه. عادت كرديم كه شخصيتهاي داستانها، آدمهاي بي نام و نشاني باشن در ناكجا آبادي كه هيچ فرصت -و حتي دليلي- براي تصميم گيري و انتخاب براشون وجود نداره و تنها كار قابل توجهي كه مي تونن بكنن انتظار كشيدنه. براي همينه كه خوندن چيزي مثل كپنهاگ تجربه عجيب و غير مترقبه اي به حساب مي آد؛ خصوصا اين كه شخصيتهاي اصلي نمايشنامه ابداع كنندگان عدم قطعيت در فيزيك هستند.

اين نمايشنامه رو از سر تصادف گرفتم و خوندم؛ يكي از 12 نمايشنامه اي كه بايد براي امتحان كارشناسي ارشد كارگرداني امتحان بدم؛ امتحاني كه از سر تفنن دارم شركت مي كنم. كپنهاگ در مورد ديدار دو فيزيكدان اتمي، هايزنبرگ و نيلز بور در زمان جنگ جهاني دومه؛ واقعه اي كه در مورد جزئياتش اطلاعات كاملي در دست نيست؛ حتي خود اين دو نفر هم بعدا از يادآوري كامل اون شونه خالي كردن. نمايشنامه سعي مي كنه كه با ترفندهاي روايي، حالتهاي مختلف براي اين ديدار رو بررسي كنه. و نتيجه اش يك داستان جذاب در مورد تصميم گيري، اخلاق، مسئوليت حرفه اي، دوستي و صداقته. نمايشنامه طبق رسم دوره زمونه از نتيجه گيري اخلاقي پرهيز مي كنه ولي اهميت و پيچيدگي مسائل اخلاقي رو به خوبي نشون مي ده.

يكي از سوالهاي اساسي نمايشنامه اينه كه وقتي رژيم جنايتكاري مثل هيتلر سر كار مي آد، كساني مثل انشتين كه آلمان رو ترك مي كنن كار بهتري مي كنن، يا اونايي كه مثل هايزنبرگ مي مونن. هايزنبرگ جواب جالبي به اين سوال ميده: وقتي بعد از جنگ دوستاي مهاجرم منو طرد كردن، احساس كردم كه دارن سرزنشم مي كنن؛ احتمالا به خاطر اين كه اونا تونستن بمب اتم رو بسازن و من نتونستم.

اجراي راديويي نمايشنامه به زبان اصلي اينجاست

اين هم يك سمپوزيوم در دانشگاه ام اي تي در مورد اين نمايشنامه

سیب

2009-01-10T23:06:00.002+04:00

- سیب می خوری؟
- نه، فکر می کنم چیز بد مزه ای باشه.
- گه خوردی! عین چی داری دروغ میگی. همه اش به خاطر حرف خداست.
- درسته. آخه اگه از حرفش سرپیچی کنم کونمو پاره می کنه.
- در این صورت توصیه می کنم که شبها بری پیش خدا جونت بخوابی.
- نه عسلم. اینطوری باهام حرف نزن!
- دستمو ول کن! مرتیکه بی چشم و روی تن لش!
- تصورش رو بکن! اگه از بهشت بندازنمون بیرون زندگی سختی خواهیم داشت. من به خاطر خودت میگم. اینجا همه چی برامون فراهمه.
- من که از اینجا حالم به هم میخوره. اولا که تا میخواهیم با هم خلوت کنیم، سر و کله دو سه تا فرشته فضول پیدا میشه. ثانیا اونقدر اینجا خوردی و خوابیدی که اضافه وزن پیدا کردی و از ریخت افتادی. ثالثا اگه فکر می کنی توی سیاره بزرگی مثل زمین غذا و خونه برامون پیدا نمیشه، خیلی دست و پا چلفتی هستی.
- درخت سیب کجاست عزیزم؟؟

كندن

2008-10-02T01:47:00.002+05:00

ميگن كه آدم با كندن از چيزهايي كه داره، رشد مي كنه. من دارم از همه چي ميكنم: از رشته تحصيلي، از تهران، و از شغلم. وقتي كه كسي اينطور داوطلبانه از همه چي بكنه، يعني اين كه از هيچي نمي كنه. چون كندن از چيزها معمولا سخته و هيچكس داوطلبانه اين كار رو نمي كنه (كردن و كندن تو هم قاتي شده، اصلا نمي شه فهميد چي دارم مي گم).
دارم به اين نتيجه ميرسم كه من از هيچي نمي كنم بلكه دارم از محمد سپاهي بودن فرار مي كنم و اين افتضاحه!!!!!

افسردگي

2008-10-02T01:16:00.001+05:00

Boredom is the root of all evil - the despairing refusal to be oneself.

----Soren Kierkegaard---

تحت فشار

2008-09-06T21:20:00.002+05:00

اين روزها تحت فشار شديد دارم مثل سگ كار مي كنم. توي اين مواقع ايده هاي خوبي براي لذت بردن از زندگي به ذهنم خطور مي كنه. پروژه كه تموم بشه، ميخوام همراه داداشم با دوچرخه برم تبريز. بهترين قسمت ماجرا خود برادرمه. واقعا لازم دارم كه يه مدتي باهاش خلوت كنم و دوتايي حالشو ببريم. خيلي وقته كه با هم حال اساسي نكرده ايم.

ترس

2008-06-08T18:50:00.006+05:00

وقتی تقاضای انصراف را دادم، می خواستم از شر دانشگاه خلاص شوم و از شر همه درس ها، استادها و حتی مدرک لیسانس و فوق لیسانس. خیلی شور و شوق داشتم. وقتی یک ماه دانشگاه نرفتم تازه فهمیدم که آمادگی زندگی بدون این چرندیات را ندارم. آنقدر وحشتناک بود که انصراف دادن برایم کاملا عجیب و غیر قابل توجیه شده بود؛ حتی فکر می کردم که حتما در حالتی شبیه به جنون این تصمیم را گرفته ام.
به هر زحمتی بود انصراف را پس گرفتم و دوباره سر کلاسهایم رفتم. یک هفته از بازگشتم به کلاسهای درس می گذرد و دوباره دارم می فهمم که چرا باید انصراف بدهم؛ و بدتر از آن: می فهمم که چرا آنقدر از انصراف دادن می ترسم.

خودم

2008-05-28T19:00:00.000+05:00

دوستان من

2008-05-28T18:58:00.002+05:00

2008-05-19T18:20:00.003+05:00

دختر: من استخر نمی رم. چون مادرم رو نمی خوام اذیت کنم.
من: چرا آخه؟ چه ربطی به مادرت داره.
دختر: آخه اون اجازه نمی ده. می گه که نباید برم؛ چون ممکنه فیلم بردای کنن و فیلمش بیاد بیرون و آبرو ریزی بشه.
من: می خوای با مادرت چی کار کنی؟
دختر: من پزشکم. می خوام بهش دارو بدم.
من: دارو یی که می خوای بدی کشنده است؟ مطمئنه؟؟

بی پدر

2008-05-14T15:36:00.002+05:00

سوال: آدم اگه پدرش رو به رسمیت نشناسه و ازش شرم داشته باشه چی ازش می مونه؟
جواب: یک بی پدر. یک حرومزاده!

خلبان

2008-04-24T20:24:00.005+05:00

وقتی بچه بودم -درست مثل خیلی از پسرهای هم سن و سالم- آرزو داشتم خلبان شوم. نمی دانم این آرزو کی تبدیل به یک چیز خنده دار شد. قبل از این که دوره ابتدایی تمام شود کلکش را کنده بودم. از آن موقع یاد گرفتم که آرزوهایم را فراموش کنم و به آنها بخندم.

آدم می تواند در ۱۸ سالگی به آرزوهای ۷ سالگی اش بخندد. ولی برای فراموش کردن یا خنده دار شدن۳۰ آرزوهای سالگی عمر آدم معمولی کفاف نمی دهد. در واقع کسی که نخواهد آرزوهای ۳۰ سالگی اش را جدی بگیرد زندگی گندی خواهد داشت و هیچ دلیلی برای خندیدن در این وضعیت وجود ندارد. برای همچین آدمی در بهترین حالت می توان دلداری داد و تاسف خورد.

تا بوی گندش بلند نشده باید شروع کنم.

مادرم

2008-04-07T08:13:00.006+05:00

حافظه خوبی دارم. می توانم سه سالگی خودم را به یاد بیاورم. ولی نمی توانم سی سالگی مادرم را تصور کنم. انگار او را همیشه اینطوری دیده ام.

از این که کودکی نکرده ام افسوس می خورم. نمی دانم مادرم از این که جوانی نکرده است چه احساسی دارد.

کینه

2008-04-06T20:59:00.007+05:00

- از چه کسی کینه داری؟
- از خیلی ها. مثلا از امید، آرش، رضا و حسین.
- دلیلش چیه؟ مگه چی کار کردن؟
- از کارای اونا ناراحت نیستم. از این ناراحتم که چرا خودم کاری نکردم.

از حال خیلی بد به حال خیلی خوب

2008-04-01T20:17:00.002+05:00

خیلی بد:
آن طفل یتیمم ز بس بیکسی از باد
دریوزه کنم جنبش گهواره خود را

خیلی خوب:
آن شوخ نهالم که گرم برکنی از جای
بر سطح هوا سبز کنم ریشه خود را

شعر از طالب آملی

شعرهایی از دوگن (شاعر ژاپنی)

2008-03-31T21:13:00.002+05:00

حتی نمی توانم در این دره
کنار جویبار بایستم
از این می ترسم
که مبادا سایه ام
به سراسر جهان جاری شود
------------------------------------
شهود مانند انعکاس ماه در آب است
ماه خیس نمی شود و آب نمی شکند
هر چند نور ماه گسترده و بزرگ است
با این حال می تواند در چاله ای کوچک تصویر شود
تصویر ماه کامل و تمامی آسمان
در شبنمی روی علف جای می گیرد.

ماهيگيري در اروميه

2008-03-31T01:31:00.000+05:00

مادر-زن

2008-03-30T20:08:00.003+05:00

مرد: دیگه رابطه مون به هم خورده است. اوایل رابطه خیلی خوبی داشتیم.
دکتر: تو هیچوقت نمی توانی با زنت زندگی کنی. چون او دارد جای مادرت را پر می کند.
مرد: چه اشکالی دارد که زن آدم مثل مادرش باشد؟
دکتر: مشکلش اینه که آدم نمی تونه با مادرش سکس داشته باشه!

توضیح: این دکتر زن نیست.

آنیما

2008-03-30T19:59:00.006+05:00

نیمه گم شده من
با من بود
مثل خودم بود
حرفهاي مرا مي زد
بوي مرا مي داد
كتابهاي مرا مي خواند
فيلمهاي مرا مي ديد
موسيقي هاي مرا دوست داشت

وقتی به حماقت زندگی می خندید، سر تكان دادم
وقتی به فرصتهای از دست رفته افسوس می خورد، آه کشیدم
وقتی جوکهای تکراری تعریف می کرد، از ته دل خندیدم
و روزی که فهمیدم زن است، وحشت کردم!

سفر به كلاك

2008-03-26T03:42:00.006+04:00

با دوستم عليرضا رفتيم گرگان. بعد رفتيم كلاك كه روستاي بابا بزرگشه؛ يك روستاي كوچك نزديك كلاردشت. روز قبل از رسيدن ما، بابا بزرگ عليرضا فوت كرده بود.

عكس هاي گرگان

عكس هاي كلاك

قرارمون ته كوچه بن بست

2008-03-24T16:51:00.000+04:00

اگه فكر مي كني از پس له كردن طرف مقابل بر نمي آي، بهتره حداقل يه فصل كتك ازش بخوري. بد بختانه وقتي بچه بودم كسي اينو نمي دونست و دائم بهم توصيه مي كردن كه از درگيري و دعوا كنار بكشم. چون آدماي دوروبرم خودشون فقط در رفتن رو بلد بودن. البته با اين روش تونستن به عنوان يك مشت آدم بي آزار دوستان زيادي رو در يك فضاي مسالمت آميز و همراه با احترام متقابل، دور خودشون جمع كنن. متاسفانه من ديگه داره حالم از اين روابط مسالمت آميز به هم مي خوره و دوست دارم يه خورده هيجان و تحرك وارد زندگيم بكنم.
دوست عزيز! قرار بعدي مون توي يه جاي خلوت بذاريم، چون مي خوام از صميم قلب باهات حرف بزنم. به خاطر خودت مي گم. شايد دلت نخواد به اين سن و سال وسط خيابون باهام دست به يقه بشي. من كه زدم به سيم آخر. فرقي برام نمي كنه كه جاش كجا باشه.
خب، نظرت چيه؟

وقتی بهشت بر فراز برلین بود

2007-03-03T14:24:00.000+04:00

سالهای سال تو کف «بهشت بر فراز برلين» بودم. بالاخره پارسال دیدمش. یکی از نوادرالآثاری شد که دیدنش بیشتر از خواب و خیالهایی که در موردش داشتم، حال داد -متاسفانه اغلب عکسش برام اتفاق می افته، بنا براین ترجیح میدم تو کف هیچ فیلمی نباشم. ترجمه انگلیسی مونولوگ اول فیلم رو تا به حال چند بار به صورت ایمیل و کامنت، برای بروبچ فرستادم. حالا ترجمه فارسیش رو اینجا میذارم. حال کنین! اگه کسی می دونه که cowlick به فارسی چی می شه، بهم بگه.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، موقع راه رفتن دستهاش رو تاب می داد؛ دوست داشت که جوب بشه رود؛ رود سیل بشه و این گودال، دریا باشه.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، نمی دونست که بچه است؛ همه چیز روح داشت و همه روحها یکی بودن.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، نظر خاصی در مورد هیچ چیز نداشت؛ به چیزی عادت نکرده بود؛ معمولا چهارزانو می نشست؛ روی سرش cowlick داشت؛ موقع عکس گرفتن شکلک در نمی آورد.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، فرصت برای پرسیدن سوال داشت: من چرا من هستم و چرا تو نیستم؟چرا من انیجا هستم و اونجا نیستم؟ زمان از کی شروع شده و مکان کجا تموم می شه؟ از کجا معلوم که زندگی در روشنایی روز، خودش خواب نیست؟ آیا ممکنه چیزی که اینجا می بینم، می شنوم و بو می کشم، توهمی از دنیایی باشه که هنوز خلق هم نشده؟ آیا بدی واقعا وجود داره؟ چطور ممکنه کسی که اسمش «من» هست، قبلن ها توی دنیا نبوده باشه و اینکه یه روز همین آدمی که «من» هست، دیگه همینجوری که من هستم نباشه؟

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، حالش از اسفناج، شیر برنج، نخودفرنگی و گل کلم به هم می خورد؛ و الان همه شون رو می خوره؛ البته بدون این که مجبورش کنن.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، یک بار از خواب که بیدار شد، ديد توی رختخواب خودش نیست؛ اتفاقی که حالا خیلی پیش می آد. اون موقع، خیلی از آدمها قشنگ بودن و الان فقط چند نفرشون قشنگن؛ تازه اگه باشن! اون موقع بهشت رو دقیق می تونست مجسم کنه و الان فقط می تونه یه حدس هایی بزنه؛ تصور «هیچ» براش مشکل بود و حالا اگه بهش فکر کنه، از ترس می لرزه.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، غرق بازی می شد و حالا فقط برای کار ممکنه اونقدر مایه بذاره.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، خوراکش فقط سیب و نون بود؛ با همینها میتونست سر کنه و الان هم می تونه.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، توت ها طوری دوتا دستش رو پر می کردن که غیر از توت هیچ چیز دیگه ای نمی تونست و حالا هم همونطوری هستن؛ جلوی غریبه ها خجالت می کشید و الان هم خجالت می کشه؛ ... همش چشم به راه اولین برف زمستون بود و الان هم هست.

وقتی کودک هنوز یک کودک بود، یه تیکه چوب رو مثل نیزه به یه درخت زد که هنوز هم اونجا مونده و ارتعاش می کنه.

ویم وندرس و پتر هاندکه

خاصیت آیينگی

2007-02-27T04:26:00.000+04:00

در چشمهای هم تکثير می شويم:
شرط تمامی آيينه های روربرو.

هفتمین «من»
با هفتمین «او»
نه هم نگاه
که هم آغوش می شود.

بر پشت بام خانه
آیینه فرش کن.
شايد پرندگان خواب
بر آسمان بنشینند
از ماه بنوشند
و ستاره بچینند.

ما در نگاه هم تکرار می شويم:
حيران ميان هيچکسی های بی شمار.

نوشين و من

2007-02-27T02:33:00.000+04:00

- تو قابليت های خودت رو دست کم می گيری.
- نه اصلا هم اينطور نيست.
- پس با اين حساب بايد خودت رو آدم موفقی بدونی درسته؟
- به هيچ وجه! من اغلب موفقيتی به دست نمی آرم. قابلیت هام فقط به این درد می خوره که بعضی وقتها شکست نخورم. همین.
( این دیالوگ تخیلیه. اگه به خود نوشین این حرفا رو می زدم، الان به جاش من تو بیمارستان بستری بودم. در ضمن، نوشین اسم یک روانشناسه. فکر بد نکنین. دست نباشه!)

Night divides the day

2007-02-15T02:42:00.000+04:00

بر دو عالم

هر مژه بر هم زدن

خط می کشی «بیدل دهلوی»

از سکوت تا سکوت: کلمه

و میان دو جمله
نقطه ای چشمک می زند.

من در کمین شکار رويایی نشسته ام

که پشت پلکهایت می خوابی،

می خوانی

و با نگاه

ورق می زنی.

مبادای نقطه بودن:«قصه ما به سر رسید»

و تردید من

وقوع استعاره ی غریبی که گل و قهوه را

به کلاغ و کفشدوزک

پیوند می زند.

انگشتان من

از لابلای انگشتان تو

سبز می شوند.

کلمه تا کلمه: سکوت.

آبی

2007-02-01T09:16:00.000+04:00

باغ خودمان بود. باغ سیبی که چند سال پیش فروختیم. میوه ها را تا ارتفاعی که دستم می رسید، با نخهای آبی به شاخه ها بسته بودند. برای چیدن سیب باید شاخه های بالایی را می گرفتم و راحتترین راه این بود که پرواز کنم...
دیشب بعد از سالها، یک خواب رنگی دیدم. شاید هم اولین خواب رنگی.

در جلسه روانگاوی

2007-01-30T04:46:00.000+04:00

-من یه مشکل عجیب دارم. همیشه ورقه های امتحانی رو با یک غلط املایی شروع می کنم: نام و نام خانوادگی. اسمم رو غلط می نويسم.
- تو خودتوقبول نداری. با خودت مشکل داری.
- بعد هم روش خط می کشم...
- و نسبت به خودت بی رحمی.
- ولی آخر سر اسم درستم رو می نویسم. این امیدوار کننده نیست؟
- نه، بيا اسم عمه منو بنویس!
- آخه من از کجا بدونم که اسم عمه شما چیه!

سيريش!

2007-01-30T00:06:00.000+04:00

آن شوخ نهالم که گَرَم برکنی از جای
بر سطح هوا سبز کنم ريشه ی خود را

طالب آملی

یک، دو، سه

2007-01-28T19:46:00.000+04:00

آوا در آوا
آغاز می شوم
دسته دسته آواز
و دستهای خسته ام
آوار هزار نغمه را پرواز می کنند

نام من قرمز

2007-01-27T15:31:00.000+04:00

پارسال همین موقع ها یکی از دوستام داشت می رفت ترکیه. به من گفت که چیزی میخوای برات بیارم؟ گفتم اگه میتونی رمان «نام من قرمز» اورهان پاموک رو برام بخر، که خرید. از اونجایی که شدیدا اخبار رو دنبال می کنم، دیروز متوجه شدم که این نویسنده سه ماه پیش برنده نوبل ادبیات 2006 شده! با توجه به اینکه پاموک اهل ترکیه -همین کشور زپرتی همسایه- هست، حال و روز اهل قلم کشورمون حتما خیلی خراب شده؛ ولی باید قبول کرد که ما هنوز نویسنده ای نداریم که کتاباش به 40 زبان ترجمه شده باشه و در لیست بهترین رمانهای سال نیویورک تایمز هم قرار گرفته باشه (البته قبل از برنده شدن این جایزه و حتی قبل از جنجالهای سیاسی که در موردش زر میزنن). به قول خود پاموک، ما شرقی ها حاشیه نیشینان جهان فرهنگ هستیم. برای بیرون اومدن از این حاشیه یه چیزایی لازمه: اولیش یه شهر خوشگل مثل استانبوله که توش زندگی کنی، و دومیش این که بچه مایه دار باشی -یه چیزی تو مایه های بچه های الهیه خودمون، که حال منو به هم میزنن! و بشینی با خیال راحت بخونی و بنویسی. وگرنه عمرا بشه مثل سخنرانی نوبل پاموک حرف زد.

WET DREAM (baraye hefze effate omumi az trarjomeye farsi ma'zurim)

2007-01-25T01:11:00.000+04:00

بارها شنيده ايم که توليد کنندگان فيلمهای سينمايي از هر ترفندي برای جلب تماشاگر استفاده می کنند. منظور بدی ندارم؛ منظورم جلوه های ويژه و سکس است! به هر حال، سينمای ما نيز از اين قاعده مستثنا نيست؛ منتها، محدوديت های فضای فرهنگی ايجاب می کند که سينماگران کشور ما ترفندهای خاص خودشان را (با نکته سنجی و ذوق اصيل ايرانی) پيدا کنند.
يکی از ترفندهای رايج، اقتباس نام فيلمهای مشهور -و اغلب مورددار- خارجی است؛ مثل بی وفا، به نام پدر، خيلي دور خيلی نزديک، روانی، راه افتخار و از اين قبيل. اما خانم پوران درخشنده با جسارتی تحسين بر انگيز، پا بر لبه تيغ گذاشته و به دور از کليشه های مرسوم، نامی ابتکاری برای شاهکار جديد خود برگزيده اند: «رويای خيس». همانطور که می دانيد اين کلمه ترجمه لفظ به لفظ واژه wet dream به معنی «احتلام» می باشد. به دليل مشکلات گوارشی ناشی از تماشای فيلم های ايرانی، نمی توانم برای اطمينان از ارتباط موضوع فيلم با اين پديده روانی، به سينما بروم (به شما هم توصيه می کنم که اين کار را نکنيد).
فقط می خواهم به اين نتيجه برسم که فضای فرهنگی پس از روی کار آمدن رئيس جمهور جديد، هرچند در ظاهر بسته به نظر می رسد، ولی از برخی جهات بازتر هم شده است؛ چون بی گمان «رويای خيس»، وقيحانه ترين عنوان يک فيلم در دوره پس از انقلاب است. قبل از انقلاب هم فقط يکی دو تا فيلم ديگه به پاش می رسيدن.
نکته: در بديع بودن ابتکار خانم درخشنده هم نبايد اغراق کرد. wet dream اسم آلبومی از ريچارد رايت (کيبورديست گروه پينک فلويد) بوده است.
پيشنهاد: با توجه به نزديک شدن جشنواره فيلم فجر، در مورد اسامی احتمالی فيلمهای جديد ايرانی فکر کنيد.

شروع

2007-01-24T17:59:00.000+04:00

زمستان بدون برف
شاید او هم مثل من...

ببینم فارسی می شه نوشت!

2007-01-23T11:36:00.000+04:00

این یک پست فارسی هست که می خوام ببینم حروف پپپپپپ و ژژژژ و گگگگ و چچچچچ رو می شه نوشم یا نه. مورد بعدی مربوط مورد بعدی اینه:

شسیبشسیبسشیب
شسیبشسیب
شسیب
شسیب
شسیب

افتضاحه. بی خیالش میشم. و این یکی:

1. شسیبشسیب

2. سشیبشسیبشسیب

3. شسبشسیبشسیبشسیب

خوبه. قابل تحمله. فقط باید برم پست های انگلیسی رو درست کنم.

Rilke, much more than a poet

2007-01-15T11:00:00.000+04:00

Who, if I cried out, would hear me among the angels'
hierarchies? and even if one of them suddenly
pressed me against his heart, I would perish
in the embrace of his stronger existence.
For beauty is nothing but the beginning of terror
which we are barely able to endure and are awed
because it serenely disdains to annihilate us.
Each single angel is terrifying.

Rainer Maria Rilke (Duino Elegies)

Too late!

2007-01-09T14:27:00.000+04:00

دوستم امیر منو به یک بازی دعوت کرده بود. به دو دلیل نمی تونم تو بازی شرکت کنم:

- چون وبلاگ نویس و وبلاگ خون تنبلی هستم، همین الان فهمیدم که از یلدا خیلی گذشته.

- اگه قبل از یلدا هم بود، من عمرا 5 نفر رفیق وبلاگ نویس پیدا می کردم.

ولی چون بازی با حالیه قسمت اولش رو پایه می شم، به جهنم که دیر شده! اگه مشکلی هست، حاضرم بازنده بازی باشم

این 5 تا مورد رو داشته باشین. عمرا فکرش رو هم نکردین:

- من هیچی نمی شم. اینو مادربزرگم توی خواب بهم گفت. خدا رحمتش کنه.

- چند شب پیش موهای خواهرم رو رنگ کردم.

- چیزی که بیشتر از همه ازش می ترسم اینه که توی یه جای تنگ گیر کنم و نتونم تکون بخورم.

- خوشحالم که دارم پست فارسی می نویسم. از این که وبلاگم انگلیسیه پشیمونم.

- امروز صبح یه سوتی ناجور دادم، اونقدر ناجور که نمی تونم تعریفش کنم. شبیه سوتی دیگه ای بود که 3-4 سال پیش داده بودم و میشه درگوشی تعریفش کرد.

Memoriam

2007-01-03T18:41:00.000+04:00

You few, playmates of former childhood in
the city's scattered gardens and walks:
how we found each other and slowly became friends
and, like the lamb with the scroll that talks,

spoke though mute. If sometime we exulted,
no one owned it. Whose could it be?
And how it melted under the passing multitude
and in the long year's anxiety.

Cars rolled past, ephemeral to us, alien,
houses stood near, thick but untrue - and none
ever knew us. What was real in the All?

Nothing. Just the balls. Their glorious arcs.
Not even the children ... but sometimes one, in the park,
one who was dying, stepped under the falling ball.

Rainer Maria Rilke

Golden Age Of Grotesque

2006-12-16T23:09:00.000+04:00

On my way to work, I am used to visit Kadj Square in Tehran, everyday. A few months ago an interesting change happened silently there: a mosque generously hosted a modern bank at a corner of its building. I found something weird in this scene, although I couldn't explain it -maybe due to shock.
There is a constant and ongoing strife for religion-izing everything in our country. Everyday we expect to find another injection of religion in our life. A typical example took part months ago when they started to send blessing to Mohammad and his family at the beginning of the news in the TV. From then on, every few days we've found a new silly program on the radio and the TV, starting in the same way. Our government is trying to boast itself more and more dedicated to religion.
Jung says, when someone strives to act in an extremely good manner, he/she is really hiding an evil aspect of his/her character. The same thing is true about our government. They are not honest. Everybody knows they are deceiving people.
Let's return to our starting point. In this -so called- ‘perfect Islamic’ country, every aspect of social life has to conform the Islamic rules. They build mosques, for example, in public places such as universities and bureaus to make them Islamic. But the fore-mentioned architectural masterpiece reverses the direction: it demonstrates ‘Economized Religion’ (in contrast with their claimed Religious/Islamic Economy), a religious place turned into financial use. The situation is grotesque compared to what we are accustomed to see, it is miserably funny. That's the reason it shocked me so much at the first sight.
Freud interpreted unintended mistakes in speech as moments when human subconscious reveals itself to the world. In the same way, this bank-in-a-mosque can be taken as an ‘unintended mistake in architecture’ which ironically reveals what They conceal from the public -and perhaps from themselves: their subconscious, their true Self, their hypocrisy.

The man who wasn't a paranoid!

2006-12-04T11:53:00.000+04:00

As I was climbing on the stair
I met a man who wasn't there
He wasn't there again today
I think he's from the CIA

-- -- paraphrased from Phrack magazine --

Two Haikus by Basho

2006-11-27T20:21:00.000+04:00

For those who proclaim
they’ve grown weary of children,
there are no flowers

Nothing in the cry of
cicadas suggests
they are about to die

Knocking on heaven's door

2006-11-21T02:23:00.000+04:00

A woman screams. I wake up. Deadly shocking. Our bus runs out of control. It is stumbling downwards, to no-one-knows-where. Yes, an accident. It's happening with this unbelievable fucking ease. Everything may finish in just a few seconds. Smashed face, broken neck, bleeding body. Which will stop my life? There is no choice. Just wait and you'll see.
The bus jumps up a couple of times. Death strikes me on the forehead. Warmth of blood. Then it crashes into something. It stops half way to fall. After pushing a seat away from my head, I can move. To get out, I have to break the window. Outside, it snows like hell and I love it as I always do! Always, always, always...
**********************
It really happened the day before yesterday. 5 O'clock in the morning. I survived with a scar on my forehead, and with scraches and bruises on the hands, knees and back.

I've been lucky enough to meet birth and death in the recent four years. Now I'm striving to meet life. It is my last ambition.

I am nobody

2006-11-14T19:28:00.000+04:00

I'm nobody! Who are you?
Are you nobody, too?
Then there's a pair of us -- don't tell!
They'd banish us, you know.

How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring bog!

Emily Dickinson

The same old fears

2006-11-08T04:56:00.000+04:00

- You are too hesitant in making love. What's wrong with you? Are you afraid of something?
- My French is not so good.
- So what?
- I don't know how to kiss in French. Bonjour. Alaki!

Eternity

2006-11-07T18:03:00.000+04:00

It is the eternity, she said
Then I heard an angel crying
She gave me a cup of brandy
And the key of the gateless city

The sky turned into a diamond then
And we took the lightning for a ride
I drowned into drought of her eyes
She smiled and kissed me a paradise.

American Idiot or: Da Vinci Scores Zero For Literature

2006-11-03T05:22:00.001+04:00

Anybody can write a three-volume novel. It merely requires a complete ignorance of both life and literature.
Oscar Wilde

Oscar Wilde was a great novelist, playwrite and satyrist. I'm sure he didn't write a single line without life and literature both in mind. And the above quotation is not an exception. There are worldwide bestseller to support his statement and fortunately there is a typical example of these 'master-pieces' in every bookstore these days: Da Vinci Code.

This novel is completely ignorant about life. The detailed descriptions of well-known places, such as Louvre Museum and the streets nearby- are proposed to induce a sense of realness, an effort that is neutralized by the silly fantasies imagined to take place. Dan Brown takes a professor of religious symbology, named Langdon, from Harvard University and Sophie, a cryptographer from Royal Holloway -two bookworms in true life- and tries to put them among the best stuntmen and private detectives of the century! Holly shit! (a polite discussion about the possibility of incidents can be found here).

Although the author tries to imitate realism, the result is nothing more than an informative novel: it just abuses realism for the sake of giving information. If in symbolistic novels, the incidents are always set to imply an analogy with some certain central concepts, here -in informative novels- they are always irrelevant to the central theme of the book: Da Vinci Code is striving to make its readers aware about some controvertial subjects such as paganism and extremist Christian sects, and this is done by scattering the available pieces of information into the dialogues and monologues of an adventurous novel. What Dan Brown does is a betrayal to literature when I compare it to the courage and honesty with which, Milan Kundera inserts completely non-fiction chapters into his novels. He doesn’t want to enslave the characters to carry his historical, cultural, political or philosophical ideas. An older example is Moby Dick, where Herman Melville interrupts his story with a full-length chapter about the whales, instead of spoiling the fiction. God bless them.

But the most frustrating thing about this novel is the way the flashbacks are patched and glued into the main flow of adventures. The writer creates some unlucky guys, who have nothing to do with the person remembering them and instantly disappear after they accomplish their share in informing the reader. They cannot be called characters at all; they are nothing more than dead packages of information. Here is an example:

In chapter 20, Langdon and Sophie are in a hurry to save their lives. They have a short time left. while escaping from the emergency stairs, they have a very informative conversation about Fibonacci sequence, Tarot, pentagrams, Leonardo's Last Supper, etc. Suddenly, Langdon flashes back to Harvard and introduces a clever ‘longlegged math major’ named Stettner, who vapors out in a couple of pages and never appears again. Nobody kills him. He was fabricated just for blathering a few sentences about PHI (including how it is pronounced), that’s all.

I really missed poor Stettner and remembered the humane sympathy with which the novelists like Dostoevsky were used to treat their characters. The great novels and genuine writers are giong to fade away from the spotlight. This is the reason, they say that the literature is dead.

Casida of the Dark Doves

2006-10-31T18:28:00.000+04:00

On the branches of a laurel tree
I saw two dark doves.
One was the sun.
the other the moon.
"Little neighbors," I said to them:
"Where is my grave?"
"In my tail," said the sun.
"In my throat," said the moon.
And I who was walking
with the earth around my waist
saw two snow-white eagles
and a naked girl.

Lorca

Suddenly

2006-10-27T21:14:00.000+05:00

Walking the rainy street
I remember the night
My mother kissed me
... and cried.

On the road

2006-10-26T20:14:00.000+05:00

For twenty seven years
I’ve always sought the Way.
Well, this morning we passed
Like strangers on the road.

—-Kokuin—-

Back to Life

2006-10-26T20:02:00.000+05:00

I’ve done it before. Believe me. It is not my first experience. Twice, as I remember, each of which died out desparately and inevitably after two or three disgusting attempts. I thought it could be an opportunity to break out the itching silence inside. But there was nothing to write about. I found myself a stranger here -the virtual world- and felt terribly infertile.
What was wrong with me? The problem was I had no e-contact with my Self. The inner communication was broken down -Goddamn it! And I kept on taking the worst and the most heroic way: commiting e-suicide! Yes, that was what I really did.Now I am back to e-life again.
This time, I am determined to survive and I want you, my friend, to help me. Give me motivations to write and stay alive. I really need it. Don’t leave me alone!